’De eerste keer dat we meededen aan zo’n tocht, liepen we twee dagen twintig kilometer”, zegt Tilly Blij (58) terwijl ze stevig doorstapt. „Dat was in 1992, tijdens de Marche de l’Armée, een tocht in Diekirch, Luxemburg, die veel Nederlanders gebruiken om te trainen voor de Vierdaagse van Nijmegen. We waren heel erg trots dat we dat haalden. Als we nu twintig kilometer lopen, op een woensdagmiddag ofzo, vinden we ’s avonds vaak dat we niets hebben gedaan.”

Ineke Kaizer (53) knikt, terwijl ze aanvult: „Dat zit natuurlijk in ons hoofd, want twintig kilometer is ook best ver. Maar je leert iedere afstand lopen. Als je een bepaalde afstand eenmaal hebt afgelegd, kun je hem de keer daarna beter aan. Net alsof je hem opslaat in je lichaam. De eerste keer dat je twintig loopt, is dat gewoon een hel. Net als dat je voor het eerst dertig, veertig, vijftig of zestig loopt. Daarna valt diezelfde afstand altijd mee.”

Het is zeven uur ’s ochtends, broeierig, vochtig en bloedheet – de onweersbui en gietende regen eerder op de ochtend hebben de lucht nauwelijks gekoeld. Toch zijn Tilly, Ineke en haar man André (55) vol goede moed begonnen aan de Ronde van Amsterdam, waar jaarlijks zo’n tweehonderd lopers aan meedoen. Ze zetten de pas er meteen stevig in, want ze lopen vandaag veertig kilometer. De kortste van de twee routes die zijn uitgezet door S.V. De LAT. De andere route telt zestig kilometer, maar dat vonden de vrienden vanwege de hitte te ver. Dit is een van hun laatste trainingen voor de Nijmeegse Vierdaagse in juli.

Al bijna twintig jaar trainen ze met z’n drieën. Het idee ontstond aan de keukentafel. Tilly: „Dat was tijdens de een na laatste Elfstedentocht, ik was toen veertig, en zei dat ik eigenlijk altijd nog eens de Vierdaagse wilde lopen.” Ineke: „Als voorbereiding op de Vierdaagse liepen wij de Marche de l’Armée. Handig voor ons, omdat we daar niet ver voor hoefden te reizen, want we wonen in Luxemburg. Maar we vonden die tocht zo leuk dat we hem sindsdien ieder jaar lopen. In 1993 liepen we de Vierdaagse voor het eerst.” Tilly: „Dit jaar lopen we hem overigens pas voor de vierde keer, vorig jaar voor het eerst vier keer vijftig kilometer. Onze loopgroep is met de jaren groter geworden en weer kleiner, maar wij drieën zijn altijd de harde kern gebleven.”

De eerste tien kilometer van de Ronde van Amsterdam zitten er op. Tijd om even uit te puffen bij het eerste rustpunt waar ze thee, koffie en broodjes krijgen van de organisatie. Ze ritsen tegelijkertijd alledrie hun tas open, halen daar een zelfde matje uit, en gaan zitten. Dit hebben ze duidelijk vaker gedaan. Vervolgens komt er bij alledrie eenzelfde thermoskan uit de rugzak tevoorschijn. Ze zien er zelf ook de lol van in: „En nu gaat André z’n eitje eten”, zeggen Ineke en Tilly in koor. Achter hen staat André al zijn ei te pellen.

Samen zo veel wandelen heeft ervoor gezorgd dat de levens van de drie met elkaar vergroeid zijn geraakt. Ze wandelen in de aanloop naar de Vierdaagse twee tot drie keer per week, twintig kilometer op woensdag, en vijftig in het weekend.

„Tijdens het wandelen heb je gesprekken die je anders misschien niet zou hebben”, zegt Tilly. „Alhoewel we eigenlijk ook heel vaak helemaal niet praten, als we moe zijn.” „Je ziet meer van elkaar, en deelt meer persoonlijke dingen”, vindt Ineke. Tilly: „Je verlegt je grenzen als je wandelt, en deelt de ervaringen in de mooie natuur. Na al die jaren samen wandelen verbazen we ons nog steeds over het mooie landschap. Het is vaak net alsof we in een schilderij lopen.” Ineke: „Ik zit de laatste tijd door omstandigheden niet altijd even lekker in mijn vel. In plaats van thuis op de bank te gaan zitten piekeren, maak ik dan wandelingen, soms zelfs van vijftig kilometer, in mijn eentje. Dat werkt therapeutisch. Al wandelend krijg ik mijn gedachten weer op een rijtje, en als ik thuis kom, voel ik me stukken beter. Eigenlijk is een wandeling een metafoor voor het leven. Je loopt vooruit en de weg verandert voortdurend. Je weet van tevoren niet wat je allemaal zult tegenkomen, en dat maakt het spannend en afwisselend. Soms zie je het even helemaal niet meer zitten, maar als je daar doorheen gaat en verder loopt, komen er vanzelf ook weer stukken die je makkelijk af gaan. Samen een wandeling maken, is samen een stukje leven.”

Bron: Trouw.nl

Inge: ‘Eigenlijk heeft het altijd in mijn karakter gezeten: mensen willen helpen. Toch zijn mijn ogen tijdens mijn afstudeerstage bij BAM Woningbouw Deventer nog een stukje verder open gegaan. Ik kwam via mijn stagebegeleider in contact met Annette Aalbers, voorzitter van De Voedselbank in Deventer. Ik deed toen die tijd een onderzoek naar Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen. Want hoe kun je zelf meehelpen aan MVO? Door met Annette in gesprek te gaan, kwam ik er achter hoeveel werk de stichting verzet, maar alles met minimale middelen realiseert. Iedereen kent wellicht de beelden van het programma ‘Effe geen cent te makken’ nog wel met Natascha Froger. Ook iets wat impact heeft gehad.’ BAM Woningbouw steunt De Voedselbank onder andere door het inzetten van andere eigen personeel om klussen in de opslagplaats van De Voedselbank te doen. “Waarom zou ik dan ook niet mijn steentje bij kunnen dragen?”

De Voedselbank steunt alleenstaanden en gezinnen die in grote armoede leven. Dit ondanks een fijnmazig systeem van sociale voorzieningen in ons land. Het voedselpakket is bedoeld als tijdelijke noodhulp. Hoewel de voedingswaren kosteloos ter beschikbaar worden gesteld, heeft De Voedselbank ook behoefte aan geldelijke middelen om bijkomende kosten te financieren. Daarbij valt te denken aan kosten voor verzekeringen, telefoon, energie, brandstof, transport, koeling, enzovoort. Uiteraard krijgt De Voedselbank al steun van diverse organisaties, maar ook de kleine beetjes helpen bijdragen aan de continuïteit van de organisatie. Ik denk maar zo: “de kilometers die je moet maken zijn geen pretje… het doet af en toe gewoon pijn. Toch realiseer ik me, dat de mensen die de steun van De Voedselbank nodig zijn het ook niet gemakkelijk hebben!” Dat geeft ook de doorslag om iets voor een ander te doen.

Voor de tocht der tochten ben ik op zoek gegaan naar sponsoren. Diverse organisaties hebben zich bereid gevonden om mij te steunen. Zo ook BAM Woningbouw, Ecofont.com, huurzo.nl, De Productieman en Merkwaardig concept en creatie. Ook voor vrienden en familie heb ik naar een oplossing gezocht om De Voedselbank te steunen. Bij hen ga ik langs voor een kleinere bijdrage. Iedereen heeft een duit in het zakje gedaan en inmiddels staat de teller al op € 1.500,-. Inge: ‘Het bedrag groeit gestaag, maar het kan me niet hard genoeg gaan. Al het geld komt ten goede aan de nieuwe koelcel die gebruikt wordt voor de opslag van levensmiddelen.’ Voor wat betreft de Nijmeegse Vierdaagse: we zijn er klaar voor! De trainingen zijn bijna afgerond en nu krijgen de voetjes rust om straks te presteren. 160 kilometer voor mezelf én voor het goede doel. Een prachtig doel, waar ik samen met de twee andere meiden voor ga!

Bron:De Weekkrant

Vorig jaar kwamen in de alpenrepubliek 92 mensen om het leven tijdens een wandeltocht in de bergen. Het afgelopen winterseizoen stierven 44 skiërs. Verder vonden afgelopen jaar dertien bergbeklimmers de dood.

Twee derde van de ongevallen bij wandelaars gebeurt tijdens de afdaling van een berg. Het dalen vereist meer concentratie dan het klimmen. Ook zijn wandelaars dan meestal al vermoeid. (ANP)

Bron: Parool.nl

Op de wandelingen die Staatsbosbeheer deze zomer iedere donderdagavond organiseert wordt afgeweken van deze routes. De natuurgids kiest een eigen route, die voert langs bijzondere en onbekende plekjes.

Op donderdagavond 29 juli om 19.30 uur start de excursie weer vanaf het bezoekerscentrum in Appelscha. De kosten bedragen 2 euro, kinderen tot 12 jaar betalen de helft. Deelnemers dienen zich vooraf op te geven bij het bezoekerscentrum (tel. 0516-464020).

Bron: Dekrantvanmiddendrenthe

Economisch aantrekkelijk
In een klein, dichtbevolkt en economisch bedrijvig land als Nederland trekt de wandelliefhebber nog te vaak aan het kortste eind, terwijl deze recreatieve activiteit populairder is dan fietsen, hardlopen en binnensporten. De cijfers uit de Nationale Wandelmonitor onderstrepen dit; 6,6 miljoen landgenoten wandelen minstens een half uur per week. In totaal maken zij 710 miljoen wandelingen en besteden jaarlijks ruim 1,8 miljard euro. Dit toont aan dat investeren in goed onderhouden en gemarkeerde wandelroutes economisch aantrekkelijk is.

Bos, strand en duinen
De meeste wandelaars zijn tussen 35 en 65 jaar oud en wonen ongeveer even vaak in de stad als op het platteland. Er zijn anno 2010 iets meer vrouwen dan mannen die wandelen.

Wat de wandelaars drijft is de behoefte aan ontspanning, gezondheid en natuurbeleving. Uit het onderzoek blijkt verder dat het gros van de wandelaars het liefst door bos loopt, gevolgd door strand en duinen. De meest favoriete wandelprovincies zijn Gelderland, Limburg en Noord-Brabant. In de Randstad en in mindere mate ook in delen van Zuid-Limburg, Friesland en Groningen worden tekorten aan geschikt wandelgebied gesignaleerd.

Trends
Een aantal trends wijst op een toenemende populariteit van het wandelen. Zo groeit de komende jaren de leeftijdsgroep 55-65 jaar waarbinnen zich veel wandelaars bevinden. Ook blijkt wandelen goed verenigbaar met de groeiende individualisering en behoefte aan laagdrempelige ontspanning. Het is al mogelijk zonder training, uitrusting of agenda’s van anderen.

Meer feiten en achtergronden staan in de Nationale Wandelmonitor 2010, deze is te downloaden via www.wandelnet.nl. Het onderzoek is mede mogelijk gemaakt door financiële bijdragen uit het Investeringsbudget Landelijk Gebied.

Je kan nu ongestoord van de Haverwerf tot aan de Fonteinbrug aan de Vijfhoek over een kilometer het Dijlepad bewandelen. “Het versterkt meteen ook de aantrekking van de Binnendijle, die vanaf nu geen hinder meer is tussen het water en dehistorische binnenstad”, stelde burgemeester Bart Somers bij de inhuldiging. De rivier en de stad zijn erg met mekaar verweven en dat was de basis voor de aanleg van de vlottende wandelesplanade op de lindekeroever van de Binnendijle. Het is een doordacht concept. Drie kleine pontjes ondersteunen de 10 meter lange en drie meter brede met slipprofiel voorziene loopplank in weerbestendig Bangkirai, die de rondingen van de oevermuur volgt.

Bron: Het Nieuwsblad.be

Terwijl de vrouw hem de weg wees nam deze plotseling de tas weg en stapte daarmee in een kleine gele auto waar nog een andere persoon achter het stuur zat. Later werd de lege tas teruggevonden op een parkeerplaats aan de Scharnerweg.

Bron: Limburgscourant

Organisatorisch verliep alles perfect. “Ikzelf heb met de Gordel al 9 edities achter de rug met gemiddeld 2 600 deelnemers, dus dat wil toch wel wat zeggen. Ook de andere bestuursleden hebben al heel wat ervaring in de benen. Daarom vind ik het ook jammer dat sommige deelnemers hun klachten anoniem spuien op het gastenboek op de website. De grootste klagers zijn de wielertoeristen die overigens 2 keer versnaperingen aangeboden krijgen. Ik daag alle klagers uit om de volledige voorbereiding te volgen, van onze eerste vergadering in oktober tot de evaluatie in juli. Zullen ze nog klagen als ze vrijwillig en onbezoldigd hebben meegezocht naar sponsors, de routes verkend hebben, de affiches en folders verspreid hebben, de pijltjes opgehangen hebben bij 35 graden, de stopplaatsen opgebouwd hebben en er op de Gordeldag zelf gestaan hebben van 6 tot 22 uur ? En dan vergeet ik nog een massa werk. We trekken ons echter op aan de 95% tevreden deelnemers die mij op de Markt vol lof komen vertellen hoe goed het wel was. Dit doet echt deugd, niet alleen voor mij maar voor het volledige bestuur.”

Naast het fietsen en wandelen zelf werd ook nog voor heel wat randanimatie gezorgd. In de deelnameprijs zat tevens een optreden van de nederlandstalige pop-rockband De Kemels. Ze speelden van 16.30 tot 18.30 uur de pannen van het dak. Tussendoor en erna was er nog een tombola, met de 3 fietsen als hoofdprijs. De preventiedienst van politiezone Mira was de ganse dag present om fietsen te graveren. Op de stopplaats in Desselgem kon je het zwerfvuilrapport van Imog invullen en met een drinkbus naar huis rijden. Logistieke partner Veloods depanneerde gestrande fietsers en het Rode Kruis kreeg af en toe een gehavende deelnemer op bezoek.

Klik hier om het hele stuk te lezen

Vorige maand ontstond ophef over een prijslijst voor extra service in de ouderentehuizen van Zinn. Bewoners die boven de normale zorg extraatjes willen, moeten daarvoor betalen. Vijftien euro voor een wandelingetje, 21 euro voor een uitgebreide douche en 42 euro voor begeleid zwemmen.

Klink vindt dat prima, laat hij weten in antwoord op vragen van de SP. ”Mits de basiszorg op orde is. De precieze invulling van deze zorg verschilt per persoon. Dat wordt vastgelegd in het zorgplan. Er bestaat geen ‘recht op een wandeling naar buiten’.”

Volgens de bewindspersoon zijn instellingen door de nieuwe financiering, middels zorgzwaartepakketten, zich meer bewust geworden van hoeveel geld er beschikbaar is.

Directeur Wil Koopmans van Zinn had dit antwoord van de minister verwacht. ”We verlenen altijd de basiszorg, dus mensen worden heus wel gedoucht en iedereen komt regelmatig buiten. Maar dat mensen die wat meer geld hebben, extra’s kunnen kopen, daar is toch niks mis mee?”

Patiëntenorganisatie Zorgbelang Groningen heeft tientallen meldingen gekregen van andere zorginstellingen waar ook bijbetaald wordt. Zo is er een tehuis dat 91,50 euro per maand vraagt voor de was en het lappen van de ramen. Er is zelfs een tehuis dat laat bijbetalen voor wc-papier. ”Instellingen zoeken de grens op”, zegt Jolanda Fritsma namens Zorgbelang. (GPD)

Bron: Parool

„En die ook ingaat op de verschillende musea en instellingen”, verduidelijkt Irene van Benthem, werkzaam bij de afdeling marketing van Enschede Promotie. „Er was al een architectuur-route. Maar dat belicht slechts een aspect van deze wijk. De nieuwe wandeling vertelt vooral het verhaal van Roombeek.”

Het componeren van het boekje was geen spontane actie. Het is volgens Catriene van den Akker, eveneens werkzaam bij Enschede Promotie, het gevolg van vragen van bezoekers van de VVV. „Daarop hebben we met het Projectbureau de handen in elkaar geslagen. Je kunt individueel en spontaan wel door Roombeek lopen maar dan mis je een aantal dingen. Met deze gids word je op een adequate manier aan de hand meegenomen.”

Ofschoon de vraag groot is, hebben de initiatiefnemers de oplage beperkt gehouden. Zo’n 2500 exemplaren zijn er gedrukt. „Het voordeel daarvan is”, weet Irene van Benthem, „dat je de wandeling in een volgende druk kunt actualiseren. Elke keer als ik door Roombeek loop of fiets ontdek ik iets nieuws. Kijk nu maar eens wat er bij het toekomstige Jan Cremer museum gebeurt. En het Roombeekhofje wordt dit najaar opgeleverd. Bovendien zijn langs de Museumlaan weer enkele kavels verkocht.”

Wandelen door Roombeek is een delicate aangelegenheid. Beide vrouwen roepen in koor dat ze weten dat bewoners van het Roomveldje niet zit te wachten op het fenomeen aapjes kijken. „Met die wens is rekening gehouden. Uit respect met die bewoners loopt de wandelroute dan ook niet door hun buurtje. Al kun je natuurlijk niet voorkomen dat bezoekers toch voorbij komen. Maar we sturen ze in elk geval niet willens en wetens langs. Van de bewoners elders hebben we overigens geen negatieve signalen ontvangen. Die zijn trots op hun woningen en willen die graag laten zien. Het gaat toch ook om een bijzondere wijk!?” De route is opgesteld door medewerkers van het Projectbureau, Irene van Benthem heeft ‘m vervolgens een paar keer gelopen. Om te kijken of rechts in plaats van linksaf niet beter was. En of de route logisch in elkaar zat. Persoonlijk vindt ze Het Vrijdag, de tot horeca verbouwde boerderij Het Vrijdag met de bleken in de buurt, een van de mooiste plekjes van Roombeek.

Klik hier om het gehele artikel te lezen